Elsa Alingh Prins - van Rhijn - Klant en draagster van steunkousen

Elsa Alingh Prins - van Rhijn - Klant en draagster van steunkousen

Ik ga voor vrijwilligerswerk en mijn kleinkinderen

Met vier kinderen was het nooit stil in huis. Heerlijk, dat hectische gezinsleven. Als ze uit school kwamen, vaak met vriendjes en vriendinnetjes, zat ik klaar met thee en koekjes. Iedereen schoof aan, er werd verteld wat er die dag was gebeurd en we deden spelletjes. Mijn man werkte hele dagen. Ik was thuis, deed het huishouden, maakte alle kleding zelf en ook voor tuinieren en klussen in en om het huis draaide ik mijn hand niet om. Ik vond het geweldig. We hadden een rijk leven.

In 1994 brak ik mijn pols en kreeg daarna posttraumatische dystrofie. Het was in één keer gedaan met alles wat ik deed. Onze oudste was het huis al uit, maar de drie andere kinderen kunnen het zich nog goed herinneren? Ik was niet meer wie ik was en zat mijn man, mijn kinderen én mezelf in de weg. De brace die ik inmiddels droeg, verloste me dan wel van de ergste pijn, maar mijn oude leven had ik er niet mee terug. Ik dacht alleen nog maar aan wat ik niet meer kon. Op een gegeven moment zei iemand tegen me: "Stop daarmee. Kijk naar wat je allemaal wél nog kunt doen." Dat klonk heel hard, maar die persoon had wel gelijk. Het leven gaat door. Ik raakte toen betrokken bij de patiëntenvereniging en werkte daar lang als vrijwilliger, zowel in de regio als landelijk.

Jaren later, in 2004, kreeg ik borstkanker. De chemokuren en bestralingen gaven mijn lichaam een behoorlijke dreun. Momenteel ben ik vrij van kanker, maar mijn steunkous, armbrace en elastische handschoen van OIM Orthopedie, als gevolg van de behandelingen, zijn blijvend. Onlangs overleed mijn man na een kort en hevig ziekbed. Hij was tevens mijn mantelzorger, dus ik kwam er helemaal alleen voor te staan. Mijn leven stond op zijn kop en ik werd afhankelijk van hulpverleners.

Ik moet nog vaak denken aan die woorden: "Kijk naar wat je allemaal nog wél kunt doen". Ik stort me weer op vrijwilligerswerk. Ledenadministraties, penningmeesterschap, reünistenbestanden, organisatie van kampen, proefschriften in lay-out verzorgen, vrijwilligerswerk voor een hospice?

Alles waarvoor je met je hoofd en een computer aan de slag kunt. Zinvol werk voor anderen én voor mezelf. Nu ik oma ben, ziet mijn wereld er weer heel anders uit. Ik geniet echt van de kleinkinderen. Natuurlijk, er zijn beperkingen en dat is lastig. Maar ik bén geen handicap, ik héb er alleen één?

Lees ook het verhaal van Gert van der Hoek, adviseur van Elsa.